Concepto · Concepto
Afinamientu non temperáu
Sistema d'afinamientu nel que los intervalos nun siguen el temperamentu igual (12 semitonos equidistantes) y les frecuencies derívense de proporciones naturales o tradiciones organolóxiques propies. La gaita asturiana ye ún de los sos exponentes más claros na música atlántica.
El afinamientu non temperáu ye cualquier sistema nel que les rellaciones ente frecuencies nun siguen el temperamentu igual —l’estándar del pianu modernu— sinón proporciones físicamente naturales (serie armónica) o convenciones organolóxiques propies d’un instrumentu o tradición.
Por qué importa na gaita asturiana
El punteru de la gaita asturiana nun tien trastes nin pistones: l’afinamientu depende de la posición exacta de los furacos, el material, y la presión del soplíu. El resultáu ye una escala con tercies y sétimes llixeramente distintes al temperamentu igual, lo que-y da la so sonoridá característica y fai que sone «diferente» cuando se mecla con instrumentos temperaos como’l pianu o la guitarra.
Diferencia col afinamientu temperáu
| Temperamentu igual | Afinamientu non temperáu |
|---|---|
| 12 semitonos iguales | Intervalos derivaos de proporciones físiques |
| Pianu, guitarra, acordión | Gaita asturiana, viola de gamba, instrumentos de vientu tradicionales |
| Neutru en toles tonalidaes | Timbre propiu por tonalidá |
Esta diferencia nun ye un defectu: ye parte de la identidá sonora del instrumentu y ún de los rasgos que lu diferencien d’otres gaites atlántiques.